آمیگا ۳۰۰۰ سومین مدل اصلی — غیر خانگی — از خانواده کامپیوترهای آمیگا است که نسبت به مدل‌های قبلی پیشرفت زیادی دارد. این کامپیوتر سرعت بهبود یافته، قابلیت‌های گرافیکی بهتر و سیستم عامل جدید و توسعه یافته را ارائه می‌دهد. در حالی که آمیگا ۱۰۰۰ و آمیگا ۲۰۰۰ از نظر معماری و عملکرد مشابه بودند، آمیگا ۳۰۰۰ یک دستگاه کاملاً جدید است که از ابتدا به عنوان یک ایستگاه کاری گرافیکی قدرتمند طراحی شده.

آمیگا ۳۰۰۰ اولین کامپیوتر از خانواده آمیگا است که از پردازنده‌ای به جز ۶۸۰۰۰ روی مادربرد استفاده کرد. این کامپیوتر به لطف پردازنده جدید موتورولا ۳۲ بیتی ۶۸۰۳۰، پردازنده کمکی ریاضی ۶۸۸۸۲ و حافظه سیستم ۳۲ بیتی — که به افزایش سرعت پردازش اعداد صحیح با ضریب ۵ به ۱۸ و سرعت پردازش ممیز شناور با ضریب ۷ کمک کردند — حدوداً تا ۲۰۰ برابر سریعتر از پردازش محاسبات ریاضی در آمیگای اولیه بود.

کیک‌استارت و ورک‌بنچ جدید

ماشین‌های خیلی اولیه آمیگا ۳۰۰۰ با یک رام بتای کیک‌استارت ۱/۴ عرضه می‌شدند. وقتی دستگاه روشن می‌شد، به کاربر امکان انتخاب بین کیک‌استارت ۱/۳ یا کیک‌استارت ۲ جدید را می‌داد و کیک‌استارت مناسب از یک دیسک «سوپرکیک‌استارت» یا به صورت فایل از هارد دیسک بارگذاری می‌شد. این اولین ماشینی بود که سیستم ۲ را داشت — اسمی که کمودور برای انتشار ترکیبی از کیک‌استارت ۲ و ورک‌بنچ ۲ انتخاب کرد.

هرچند در همه مدل‌های قبلی آمیگا همیشه یک سیستم عامل مولتی‌تسکینگ ۳۲ بیتی وجود داشت، در سیستم عامل جدید Workbench 2.04 ظاهر و احساس بسیار حرفه‌ای‌تری نسبت به سیستم عامل قدیمی ۱/۳ دیده می‌شد که با آمیگا ۱۰۰۰ و ۲۰۰۰ ارائه شده بود. از دیگر ویژگی‌های ورک‌بنچ جدید می‌شد به اتصال آسان‌تر سیستم برای برنامه‌نویسان و تعامل بهتر و آسان‌تر با کاربر اشاره کرد.

یونیکس و ایستگاه کاری

کمودور قراردادی با AT&T امضا کرده بود تا از سیستم عامل یونیکس نسخه ۴ در آمیگا ۳۰۰۰ استفاده کند. برای این منظور مدلی با عنوان Amiga 3000 Unix عرضه شد. در یک مقطع، سان میکروسیستمز به کمودور پیشنهاد تولید A3000UX تحت لیسانس داد تا از آن‌ها به عنوان جایگزین رده پایین تا متوسط برای ایستگاه‌های کاری رده بالای Sun استفاده کند. این پیشنهاد رد شد — تا مانند بسیاری از تصمیمات مدیریتی، منجر به این باور عمومی شود که اگر مدیریت کمودور در دست ترامیل مانده بود، پلتفرم آمیگا می‌توانست مسیر موفقیت‌آمیز واقعی داشته باشد.

سیستم عامل یونیکس که توسعه‌اش از سال ۱۹۶۹ آغاز شد، در ابتدا برای استفاده در سیستم Bell در نظر گرفته شده بود. AT&T مجوز یونیکس را در اواخر دهه ۱۹۷۰ به توسعه‌دهندگان دیگر داد که منجر به تولید انواع مختلف یونیکس دانشگاهی و تجاری از جمله BSD از دانشگاه برکلی، Xenix از مایکروسافت و Sun Microsystems شد. سیستم‌های یونیکس با طراحی مدولار مشخص می‌شوند — فلسفه‌ای که می‌گوید سیستم عامل باید مجموعه‌ای از ابزارهای ساده ارائه دهد که هر یک عملکرد محدود و به خوبی تعریف شده انجام دهند.

آمیگا ۳۰۰۰ یونیکس را شاید بتوان به عنوان اولین ایستگاه کاری خانواده آمیگا در نظر گرفت. ایستگاه کاری یک کامپیوتر ویژه است که برای کاربردهای فنی یا علمی طراحی شده — عمدتاً برای استفاده توسط یک کاربر در نظر گرفته شده و معمولاً به شبکه محلی متصل می‌شود و سیستم عامل‌های چند کاربره اجرا می‌کند.

گرافیک و قابلیت‌های فنی

معماری گرافیکی سفارشی جدید ECS — مجموعه تراشه‌های پیشرفته — حالت‌های گرافیکی غیرقابل دسترسی مثل وضوح ۶۴۰×۹۶۰، ۱۲۸۰×۵۱۲ و ۱۰۰۸×۱۰۲۴ را ممکن کرد. هرچند در این حالت‌ها تعداد رنگ‌ها محدود بود، عملکرد گرافیکی آمیگا ۳۰۰۰ حدوداً ۳/۳ برابر سریعتر از مدل‌های قبلی بود. این گرافیک را تراشه‌های پائولا، اگنس و دنیس ممکن می‌کردند.

مدار Scandoubler و De-Interlacing داخلی، سیگنال ویدئویی استاندارد آمیگا را از 15KHz به 31KHz تغییر می‌داد — بنابراین می‌شد از یک مانیتور VGA معمولی استفاده کرد. این مدار به عنوان «تثبیت‌کننده سوسو زدن» عمل می‌کرد و سوسو زدن آزاردهنده‌ای را که اغلب در سیگنال‌های ویدئویی به هم پیوسته رخ می‌دهد حذف می‌کرد.

تا آن زمان هیچ مدلی از کامپیوترهای آمیگا کنترلر هارد دیسک داخلی نداشت. آمیگا ۳۰۰۰ یک کنترلر DMA SCSI با سرعت بالا در دسترس قرار می‌داد که حداکثر هفت دستگاه اسکازی داخلی و خارجی — مثل هارد دیسک، اسکنر، سی‌دی رام و... — می‌شد به آن وصل کرد.

به منظور صرفه‌جویی در فضا، حداکثر چهار کارت توسعه به صورت افقی در آمیگا ۳۰۰۰ نصب می‌شد — برخلاف حالت عمودی در آمیگا ۲۰۰۰. در آمیگا ۳۰۰۰ سه نوع مختلف اسلات توسعه وجود داشت: اسلات ویدئوی آمیگا، اسلات زورو ۲ و ۳، و اسلات ISA برای سازگاری با کامپیوترهای شخصی.

آمیگا ۳۰۰۰ تنها کامپیوتر آمیگا بود که از تراشه‌های ZIP DRAM عجیب و غریب استفاده می‌کرد — تراشه‌هایی که به جای موقعیت افقی معمول، به صورت عمودی نصب می‌شدند. این مدل آی‌سی به آمیگا امکان می‌داد در فضای محدودتر از تعداد بیشتری تراشه رم استفاده کند.

آمیگا ۳۰۰۰ نشان‌دهنده یک جهش به جلو در خط تولید آمیگا بود. این آمیگا توانست لوازم جانبی ضروری را مستقیماً روی مادربرد ادغام کند و نیاز به کارت‌های توسعه اضافی را از بین ببرد. گنجاندن کنترلر دیسک سخت، حافظه کافی و خروجی نمایشگر پیشرفته منجر به راه‌حلی قدرتمند و مقرون به صرفه برای متخصصان مالتی‌مدیا شد.

آمیگا ۳۰۰۰ در پنج مدل تولید شد که به ترتیب در پردازنده و کمک‌پردازنده ریاضی ارتقا یافتند. همچنین مدلی با عنوان آمیگا 3000T — تاور — عرضه شد که این نامگذاری به دلیل نوع کیس بزرگ و ایستاده آن است.